Redi

11/3/50

ในที่สุดเวลาที่กลัวที่สุดก็ได้มาถึง เวลาที่ท่วงทำนองที่ไม่อยากได้ยินเริ่มบรรเลง ท่วงทำนองที่เต็มไปด้วยความเศร้า....และความอาลัย

เป็นเรื่องหน้าใจหายที่เวลาสามปีที่ย้ายโรงเรียนมานั้นสั้นเหมือนพริบตา ทั้งๆที่ยังอยากทำอะไรด้วยกันอีกตั้งเยอะ อยากจะพูดด้วยกัน ยิ้มไห้กัน หัวเราะ ร้องไห้ รวมถึงลอกการบ้านและข้อสอบกันอีกครั้ง

แต่ไม่มีใครสามารถหนีสัจธรรมที่ว่ามีพบก็ต้องมีจาก แต่จะไม่พูดว่าลาก่อนหรอกนะ เพราะนี้ไม่ใช่การจากลาอย่างปท้จริง เป็นเป็นเพียงทางแยกที่แต่ละคนต้องก้าวเดินเพื่อ เติบโตและไล่ตามความฝัน

จนกว่าจะพบกันอีกคราขอให้ดูแลตัวเองให้ดี เก็บเกี่ยวประ สบการณ์ให้มาก เพื่อจะได้กลับมาแ่งปันและช่วยเหลือเกื้อกูลกันอีกครา

จนกว่าเส้นทางจะกลับมาบรรจบ จนกว่าพวกเราจะกลับมาพบหน้า ดูแลตัวเองให้ดี ขอให้โชคดี

Good Luck May the Godspeed be with you

-----------------------------------------

งืมเปิดบล็อกมาก็เขียนเรื่องแบบนี้เลยแฮะ ก็ไม่รู้จะเขียนอะไรดีนี่เนอะ -w- เอาเถอะไม่งั้นบล็อกนี้คงไม่มีการเปิดหัวซะที สำหรับคนที่หลงเข้ามาที่นี้ไม่มีอะไรมากอย่างที่เห็นนั้นแหละ -w- 

edit @ 11 Mar 2008 19:00:29 by ome